Το φαινόμενο του «κοινωνικού δρώμενου»: Ρενέ Γκουντ, Άλεξ Πρέττι, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος
Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες της χρήσης θανατηφόρου βίας από πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής των ΗΠΑ (ICE), σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις, στη Μιννεάπολη. Όπως ήταν αναμενόμενο - λόγω της ανθρώπινης φύσης και ΟΧΙ λόγω «ιδεολογικής πόλωσης» - τα περιστατικά ερμηνεύθηκαν με γνώμονα τις θεμελιώδεις πεποιθήσεις του εκάστοτε παρατηρητή. Εθνικιστές και συντηρητικοί κατηγόρησαν τα θύματα για επίθεση σε βάρος των ομοσπονδιακών πρακτόρων, ενώ διεθνιστές, εθνομηδενιστές και αριστεροί, μίλησαν για άνοδο του ναζισμού (όπου «ναζισμός»: οτιδήποτε συντηρητικότερο του Γρηγόρη Βαλλιανάτου).
Στην πρώτη περίπτωση, η Ρενέ Γκουντ, τριανταεπτάχρονη διαζευγμένη μητέρα -σε λεσβιακή σχέση μετά τον χωρισμό της- επιχείρησε να παρεμποδίσει τη διέλευση οχημάτων του ICE, χρησιμοποιώντας το δικό της όχημα ως τείχος, με τη βοήθεια της συμβίας της. Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες, αγανακτισμένοι από τις ολοήμερες παρενοχλήσεις του ζεύγους, προστιθέμενες στις γενικές κυκλοφοριακές δυσκολίες, ένεκα της σφοδρής χιονόπτωσης, πλησίασαν το όχημα της Γκουντ και επιχείρησαν -επιτέλους- να τη συλλάβουν. Η δράστις επιτάχυνε απότομα πανικοβλημένη, ενώ μπροστά στο αυτοκίνητό της βρισκόταν ένας εκ των πρακτόρων του ICE. Εκείνος πυροβόλησε ενστικτωδώς, με την πρώτη σφαίρα να διαπερνά το αλεξήνεμο (παρμπρίζ) και να χτυπά τη Γκουντ στο κεφάλι, ενώ ακολούθησαν δύο ακόμα πυροβολισμοί. Από τον πρώτο κιόλας πυροβολισμό, το αμάξι άλλαξε ελαφρώς πορεία και στη συνέχεια προσέκρουσε σε στύλο ηλεκτροδότησης. Η Γκουντ ήταν ήδη νεκρή.
Λίγες ημέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια επιχείρησης για τη σύλληψη ισπανόφωνου λαθρομετανάστη, με πλούσιο ποινικό μητρώο (ενδοοικογενειακή βία, απόπειρα πρόκλησης σωματικής βλάβης, απρεπής συμπεριφορά, κτλ), ο τριανταεπτάχρονος Άλεξ Πρέττι συνεπλάκη με άνδρες του ICE, ενώ οπλοφορούσε. Κατά την προσπάθεια ακινητοποίησής του, ο Πρέττι δέχτηκε σειρά πυροβολισμών, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του. Η διαρροή ενός βίντεο από διαφορετική οπτική γωνία, δείχνει έναν εκ των πρακτόρων να απομακρύνεται πριν τους πυροβολισμούς, κρατώντας το όπλο που απέσπασε απ' τον Πρέττι, οδηγώντας πολλούς αριστερούς στο να κάνουν λόγο για εν ψυχρώ εκτέλεση ενός άοπλου πολίτη. Κυβερνητικοί εκπρόσωποι από την άλλη, ισχυρίστηκαν ότι ο Πρέττι εμφανίστηκε στο σημείο για να παρεμποδίσει την εφαρμογή του νόμου, φέροντας όπλο και αρκετά πυρομαχικά, ικανά να δικαιολογήσουν τη βίαιη αντίδραση των ομοσπονδιακών πρακτόρων, χαρακτηρίζοντας μάλιστα το θύμα ως «τρομοκράτη».
Πριν το όποιο λαϊκό δικαστήριο, θα πρέπει να γίνει ένας χρήσιμος παραλληλισμός με μία παρόμοια περίπτωση θανάσιμου τραυματισμού «διαμαρτυρόμενου πολίτη», που είχαμε στην Ελλάδα. Την υπόθεση του δεκαεξάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από το μακρινό 2008. Σύμφωνα με μαρτυρία του μετέπειτα ληστή τραπεζών, Νίκου Ρωμανού, η παρέα του Γρηγορόπουλου ανέμενε την ευκαιρία να πετάξει πέτρες σε περιπολικά στα Εξάρχεια, όπως και έγινε. Το περιπολικό στο οποίο επέβαιναν οι Σαραλιώτης και Κορκονέας επέστρεψε στο σημείο όπου βρισκόταν η παρέα, η οποία τους είχε πετροβολήσει λίγα λεπτά πριν. Ο Γρηγορόπουλος και ο θίασός του, εκσφενδόνισαν μπουκάλια ενάντια στους ειδικούς φρουρούς, όταν τη φασαρία διέκοψε ο πυροβολισμός από το υπηρεσιακό όπλο του Κορκονέα, ο οποίος έβαλε τέλος στη ζωή του Γρηγορόπουλου, θεσμοθετώντας έκτοτε το ετήσιο κάψιμο των Αθηνών από αντιρατσιστικά, διεθνιστικά, φιλοκιναιδικά στοιχεία.
«Μα πώς συνδέονται οι δύο πρώτες υποθέσεις με την υπόθεση Γρηγορόπουλου»; Θα αναρωτηθεί κανείς εύλογα. Με τον ίδιο τρόπο που τα Ζωνιανά χαρακτηρίζονται από τη διαρκή παρουσία ΟΠΚΕ, σε αντίθεση με την Κεφαλονιά. Με τον ίδιο τρόπο που αποφεύγουμε τις βραδινές εξόδους στην Ομόνοια, αλλά όχι και στο Χαλάνδρι. Με τον ίδιο τρόπο που οι οδομαχίες αναμένονται στα Εξάρχεια και σε καμία περίπτωση ακριβώς δίπλα, στο Κολωνάκι. Συνδέονται ως παραδείγματα ενός φαινομένου, το οποίο ο γράφων ονομάζει «φαινόμενο του κοινωνικού δρώμενου».
Πρόκειται για την τάση της διαρκούς και αθεράπευτης ανομίας, να αλλοιώνει τις προσδοκίες τόσο των εγκληματιών και παρακωλυόντων την εφαρμογή του νόμου, όσο και των οργάνων της τάξης, αποκτώντας τρόπον τινά εθιμοτυπικό -σχεδόν πολιτισμικό- χαρακτήρα. Αντικοινωνικά στοιχεία θεωρούν ότι δικαιούνται να δρουν ανεξέλεγκτα σε συγκεκριμένες γεωγραφικές ζώνες, για συγκεκριμένους λόγους και υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Οι εκπρόσωποι του νόμου γνωρίζουν ότι εισερχόμενοι στις ζώνες αυτές, για τους λόγους αυτούς και υπό τις συνθήκες αυτές, θα πρέπει να διατηρούν το δάκτυλο στη σκανδάλη, εάν θέλουν να επιστρέψουν στις οικογένειές τους, μετά το τέλος της βάρδιας, αποφεύγοντας όμως να επιβάλλουν εν τοις πράγμασι τον νόμο!
Η ανικανότητα επιβολής του νόμου από μαλθακές και συμφεροντολογικές εξουσίες, συνιστά προσβολή προς τον νομοταγή πολίτη, ο οποίος καλείται να πλοηγηθεί εντός ενός αστικού χάρτη με σποραδικές εστίες ανομίας, ενώ αγωνίζεται για τα προς το ζην. Η εποικοδομητική ερώτηση όμως, είναι «ποιος επωφελείται από αυτή την κατάσταση»; Ο συνδυασμός ξεκάθαρης νομοθεσίας και άτυπης αποδοχής της παραβίασής της, οδηγεί σε μία νέα τάξη πραγμάτων, βασισμένη σε μία πελατειακή σχέση μεταξύ ψευδοεπαναστατών, κοινωνικών εκμαυλιστών και αρχών.
Όμως, σε αντίθεση με την άρτια νομιμότητα, η νέα αυτή κατάσταση εγκυμονεί έναν διαρκή κίνδυνο. Το ασυγχρόνιστο των προσδοκιών και αντιδράσεων των δύο πλευρών. Οι ποινικές «γκρίζες ζώνες» αποτελούν διόδους πολιτικά κατευθυνόμενου, οργανωμένου χάους. Αρκούσε ένας ειδικός φρουρός με ισχυρότερο αίσθημα καθήκοντος από το αναμενόμενο, για να χαλάσει την ημερίδα παραδοσιακού λιθοβολισμού των «μπάτσων», από τους εκκολαπτόμενους τρομοκράτες. Θανατηφόρος βία στα πρώτα βήματα νεαρών ανταρτών πόλης;! Σε μία σύγχρονη δημοκρατία;!
Άραγε πόσο διαφορετικά αντηχεί ο θάνατος της Γκουντ, όταν κανείς αναλογιστεί πως ο πράκτορας που τράβηξε τη σκανδάλη είχε νοσηλευτεί το περασμένο καλοκαίρι, αφού ένας «διαδηλωτής» τον χτύπησε με το αυτοκίνητό του;
Πόσο διαφορετικά αντηχεί η αγχώδης και υπέρμετρα βίαιη αντίδραση του ομοσπονδιακού πράκτορα κατά του Πρέττι, γνωρίζοντας ότι την ίδια μέρα, έτερος πράκτορας έχασε το δάχτυλό του (!) από δάγκωμα λαθρολάγνου εθνομαζοχιστή;
Πόσο πιο πιθανό φαντάζει το να αντέδρασε από ειλικρινή φόβο για τη ζωή του ένας ειδικός φρουρός, αντιμέτωπος με έναν έξαλλο όχλο, αφού προστεθεί στην εξίσωση το γεγονός ότι η χώρα μας είναι η τελευταία της Ευρώπης με ένοπλη αριστερή τρομοκρατία, διαθέτουσα αναγνωρισμένη έδρα στην πρωτεύουσά της;
Ο μόνος νικητής σε μακροπολιτικό επίπεδο, είναι η διεθνιστική αριστερά. Κάθε ημέρα ανομίας ενισχύει το ομιχλώδες τοπίο που καλύπτει το ακριβές, νεοσύστατο όριο ατιμωρησίας προς συγκεκριμένες ιδεολογικές ομάδες. Όμως, τα πρόσωπα αλλάζουν. Οι νέοι πεζικάριοι της αριστεράς, με την ενθάρρυνση των προκατόχων τους, αποθρασύνονται περαιτέρω. Τα νέα όργανα της εκτελεστικής εξουσίας, χαρακτηριζόμενα από υψηλότερα επίπεδα επαγγελματικού ιδεαλισμού, λόγω της νιώτης τους, αντικαθιστούν τους συμβιβασμένους συναδέλφους τους. Ένα εκρηκτικό μείγμα που εγγυάται μακροπρόθεσμα πολιτικά κέρδη για την αριστερά. Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι στατιστικά αδύνατον ο πιο προκλητικός πεμπτοφαλαγγίτης, να αποφεύγει διαρκώς τον πιο τυπικό, αδιάφθορο και - δεδομένων των συνθηκών - φοβισμένο, νέο αστυνομικό.
Μετά από μία μοιραία, θανατηφόρο συνάντηση σαν κι αυτή, η αριστερά θα επενδύσει στην πολιτική αναταραχή που θα προκύψει από τη βία μεταξύ κρατικών και παρακρατικών ομάδων, για τις ζωές των οποίων η ίδια - ανέκαθεν Μακιαβελική - ουδέποτε νοιάστηκε. Οι θέσεις της θα επικαιροποιηθούν και η ίδια θα κερδίσει ακόμη μισό αιώνα ζωής στη συνείδηση του λαού, καθώς και νέα πολιτικά, θεσμικά και εδαφικά (!) κεκτημένα. Δεν θα θέλαμε άλλωστε να κατρακυλήσουμε στον κατήφορο της αστυνομοκρατίας και κρατικής αυθαιρεσίας που η ίδια η αριστερά ενθάρρυνε και ενορχήστρωσε. Σωστά;
Επαναφέροντας το παράθυρο του Όβερτον μερικά χιλιόμετρα πίσω, όταν ο «φασισμός» δεν είχε μετατραπεί σε οτιδήποτε άλλο πέραν του εαυτού του:
Ο Τραμπ εξελέγη με κεντρική υπόσχεση της πολιτικής του εκστρατείας την πάταξη της λαθρομετανάστευσης. Εμπόδιο στον δρόμο της υλοποίησης του σχεδίου, για το οποίο ο λαός τον διόρισε, βρίσκεται ο (Αμερικανο-Ασκεναζί) δήμαρχος μίας ακραία μαρξιστικής πόλης. Ένας δήμαρχος ο οποίος προτρέπει την τοπική αστυνομία να δυσχεράνει το έργο ομοσπονδιακών φορέων. Ένας δήμαρχος ο οποίος ενθαρρύνει εξεγέρσεις, καθοδηγώντας τους διαδηλωτές σε χαοτικές πράξεις βίας. Πολιτικός ποιμένας δημοτών που - ασυνεπείς στις αρχές του πολιτεύματος που οι ίδιοι ευαγγελίζονται - στρέφονται ενάντια στη λαϊκή ετυμηγορία.
Η ίδια η επιστράτευση του ομοσπονδιακού ICE, αντικατοπτρίζει την επίγνωση Τραμπ πως η απλή εντολή του προς τις επιμέρους πολιτειακές αρχές, για μαζικές συλλήψεις λαθρομεταναστών, θα αγνοούταν επιδεικτικά, σε μία χώρα την οποία κυβέρνησε εις διπλούν, καίτοι ακόμη τον αψηφά! Η στοιχειώδης πολιτική συνέπεια τιμωρείται και τα πισώπλατα μαχαιρώματα καραδοκούν.
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να σημειωθεί πως οι ομοσπονδιακοί πράκτορες χαίρουν ενισχυμένης ασυλίας κατά τη διάρκεια εκτέλεσης των καθηκόντων τους. Ακόμη και αν τα πολιτειακά δικαστήρια δεχθούν να ασκήσουν δίωξη κατά ομοσπονδιακού πράκτορα, ο δεύτερος έχει το δικαίωμα παραπομπής της υπόθεσης στο ομοσπονδιακό δικαστήριο, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα τον αθωώσει, ακόμη και σε περιπτώσεις κατάχρησης εξουσίας, εφόσον η κατάχρηση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια κατασταλτικής ή άλλης επιχείρησης. Οι συνθήκες αυτές παρέχουν το κατάλληλο έδαφος για ατιμώρητους, καλοπληρωμένους «καμικάζι», που θα επιχειρούσαν να εκθρονίσουν τον Τραμπ προκαλώντας εσωτερικές αναταραχές, με ελάχιστο έως ανύπαρκτο κόστος για τους ίδιους!
Ας είμαστε ειλικρινείς. «Δημοκρατικό» είναι αυτό που η διεθνιστική ελίτ θεωρεί θεμιτό, ακόμη κι αν η λαϊκή πλειοψηφία το απεύχεται. «Φασιστικό» είναι αυτό που απειλεί τα συμφέροντα της ίδιας ελίτ, ακόμη κι αν ο λαός το επιθυμεί διακαώς. Στα πλαίσια αυτά, οι χθεσινές άτυπες παραχωρήσεις προς την αριστερά, μετατρέπονται στα αυριανά «αναφαίρετα» δικαιώματα του αντεθνικού όχλου, με μεγαλύτερη απόδειξη έναν πλανητάρχη, του οποίου η στοιχειώδης προσπάθεια να εφαρμόσει τον υπάρχοντα (!) νόμο, χωρίς καν εθνικιστική απόχρωση, θεωρείται «φασιστική πολιτική»!
Η αριστερά δε βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Έχει εξωθήσει τον Τραμπ στην προσφυγή σε ομοσπονδιακά όργανα, κάνοντάς τον να φανεί αυταρχικός στα μάτια της αποχαυνωμένης μάζας, που αναζητά τον φασισμό με το μικροσκόπιο, εκπαιδευμένη να τον επινοεί, όταν δεν τον ανιχνεύει. Ταυτόχρονα, έχει στη διάθεσή της όλες εκείνες τις συνθήκες που με βεβαιότητα θα οδηγήσουν σε περαιτέρω βία λόγω ανυπακοής, νέους νεκρούς και επιπρόσθετα πολιτικά κέρδη από την επερχόμενη κοινωνική αναταραχή. Τέλος, όσο το φυτώριο διεθνιστών εμπλουτίζεται, τόσο η στοιχειώδης εφαρμογή του θεμελιώδους νόμου προστασίας της πληθυσμιακής συνοχής ΚΑΘΕ κράτους - συστατικό σταθερότητας δεδομένο για το παρελθόν - θα ταυτίζεται με την «ακροδεξιά». Θα φαντάζει όλο και περισσότερο ως άπιαστο όνειρο.





Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου