Πριν ανοίξεις διάλογο


 Σε ένα κλίμα δημοσίου διαλόγου μολυσμένου από σοφιστείες, αστοχίες, εσφαλμένους παραλληλισμούς, λογικά άλματα και άτοπα, λίτρα φαιάς ουσίας καταναλώνονται στη σύνθεση των πειστικότερων επιχειρημάτων. Εκείνων που διατηρούν μία λακωνική ευστοχία που τα καθιστά εύπεπτα και αξιόπιστα. Πριν βουτήξει κανείς στη χαοτική αυτή διαδικασία, δεν θα πρέπει να παραβλέψει τη σημαντικότερη απόφαση που καλείται να λάβει: την απόφαση περί του αν ο διάλογος αξίζει εξαρχής τον κόπο.

Ακολουθούν ορισμένες σκέψεις οι οποίες, αφού διατυπωθούν, θα καταστήσουν σαφείς τους λόγους για τους οποίους η ριζοσπαστικοποίηση είναι μονόδρομος, προμηνύοντας πως η συνεννόηση με αντιφρονούντες θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη με την πάροδο του χρόνου. Πριν από κάθε διάλογο, ο ομιλητής θα πρέπει να απαντήσει νοερά σε τρεις ερωτήσεις: 

Ι. Αναγνωρίζει ο συνομιλητής μου το δικαίωμά μου να υπάρχω;

ΙΙ. Είναι οι θεμελιώδεις μου απαιτήσεις θεμιτές και εύλογες στο μυαλό του συνομιλητή;

ΙΙΙ. Η χειρότερη δυνατή έκβαση για εμένα, επιβαρύνει και τον συνομιλητή;

Η επεξεργασία αυτών των ερωτήσεων οδηγεί στο λογικό και ανακουφιστικό συμπέρασμα, πως ο διάλογος με τη συντριπτική πλειοψηφία πολιτικών αντιπάλων είναι φύσει ανούσιος.



Ι. Αναγνωρίζει ο συνομιλητής μου το δικαίωμά μου να υπάρχω;

Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς για ποιον λόγο θα έμπαινε στη διαδικασία διαλόγου ένας αντίπαλος που δεν αναγνωρίζει καν το δικαίωμά μου να υπάρχω στον κοινωνικό βίο. Θα το έκανε επειδή είτε οι τρέχουσες συνθήκες δεν ευνοούν την άσκηση βίας, είτε επειδή στοχεύει στην ηθική μου καταρράκωση στο πλαίσιο ψυχολογικής επιχείρησης. Επιπλέον, ύστερα από μία ήττα, ίσως εξωθηθεί σε συνομιλίες απολογούμενος ή επιχειρώντας να προβάλλει μία μετριοπαθή εκδοχή του εαυτού του, ώστε να συνεχίσει τον υπονομευτικό του ρόλο κρυμμένος εντός της ανώνυμης λαϊκής μάζας. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν ο εχθρός αποκτήσει το πάνω χέρι, θα επιδιώξει την ολική ποινική, θεσμική και βιολογική εξόντωση του εθνικιστή ή τουλάχιστον τον πλήρη κοινωνικό του εξοστρακισμό.

ΙΙ. Είναι οι θεμελιώδεις μου απαιτήσεις θεμιτές και εύλογες στο μυαλό του συνομιλητή;

Κάθε πολιτικά δραστήριος εθνικόφρων, θα παρατηρήσει ότι οι πλέον στοιχειώδεις απαιτήσεις του - οι οποίες άλλοτε δεν θα χαρακτηρίζονταν καν ως πολιτικές θέσεις, αλλά ως βασικές αξιώσεις εντός κοινωνίας - αντιμετωπίζονται από τον διεθνιστή μαϊντανό με ειρωνεία. Όταν ο αντίπαλος δεν αναγνωρίζει καν ως λογικές τις ανησυχίες μας, δεν έχει κανέναν λόγο να σεβαστεί τις όποιες «κόκκινες γραμμές», που οριοθετούν τη διαπραγμάτευση. Κατά συνέπεια, ο εχθρός θα ακολουθήσει τακτική πλήρους εξόντωσης άνευ αιχμαλώτων, αξιοποιώντας στο έπακρο το παραμικρό πολιτικό πλεονέκτημα. Ο διάλογος πρέπει να αποφεύγεται όταν γίνει αντιληπτή η απροθυμία του αντιπάλου να ανεχτεί τη βάση του αξιακού μας συστήματος. Η αρχή αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα πως κάθε μορφή διαλόγου προϋποθέτει ένα κοινό σύνολο αξιών μεταξύ των μερών. Φαντασιώσεις συνεννόησης με διεθνιστές, μαρξιστές, αναρχοκομμουνιστές, αντιναταλιστές*, οπαδούς της αντικατάστασης πληθυσμών, λαθρόφιλους, φεμινιστές, ανήκουν στα σκουπίδια.

ΙΙΙ. Η χειρότερη δυνατή έκβαση για εμένα, επιβαρύνει και τον συνομιλητή;

Εξίσου σημαντικός είναι ο βαθμός κατά τον οποίο ο αντίπαλος ζημιώνεται από μία εξέλιξη, την οποία απευχόμεθα. Το κοινό για όλους τίμημα θα μπορούσε κατ’ ανάγκη να ευθυγραμμίσει συγγενεύουσες παρατάξεις σε μία ώρα ανάγκης, διογκώνοντας ταυτόχρονα το χάσμα μεταξύ των όποιων αντίθετων πολιτικών θέσεων. Η απάντηση στην τρίτη αυτή κρίσιμη ερώτηση, μπορεί να σώσει τον χρόνο και την ενέργεια του εθνικιστή ή να τον αφήσει έκθετο σε ορκισμένους του εχθρούς. Διορατικοί - πλην όμως εγκληματικά καλοπροαίρετοι - πολίτες, εκτιμούν με ακρίβεια το μέγεθος του κινδύνου, του εκπορευόμενου από παθογένειες όπως η λαθρομετανάστευση, η γενική ηθική παρακμή και η γυναικεία χειραφέτηση. Πράγματι, αυτά τα φαινόμενα απειλούν την κοινωνία με ολική κατάρρευση, ικανή να συμπαρασύρει τους ίδιους τους ενορχηστρωτές της. Στο πλαίσιο της ορθής αυτής παρατήρησης, ο ομιλητής πέφτει σε πλάνη, θεωρώντας πως μπορεί να αφυπνίσει διεθνιστές, ενώπιον της επερχόμενης καταστροφής, ένεκα του συλλογικού κινδύνου. Παραβλέπει όμως πως η συνεννόηση προϋποθέτει η αποφευκτέα έκβαση όχι μόνο να ζημιώνει τον αντίπαλο, αλλά και να λογίζεται ως ζημιογόνος από τον ίδιο! Το διεθνιστικό φρικιό αδιαφορεί για την ίδια του την εξαφάνιση. Χορεύει ως τριτοκοσμικός κανίβαλος, οραματιζόμενος την κοινοκτημοσύνη γυναικών και παιδιών! Συγκινείται στην ιδέα της αντικατάστασής του από ανθρώπους με τη μεγαλύτερη δυνατή φαινοτυπική διαφορά από τον ίδιο! Γεμίζει ανακούφιση αναλογιζόμενος το αναπόφευκτο τέλος της ανθρωπότητας. Η λυσσαλέα αντίσταση σε ένα τέτοιο φρικιό είναι όχι μόνο πράξη άμυνας, μα και φιλανθρωπίας προς τον ίδιο και τον κοινωνικό περίγυρο. Μηδενική ανοχή σε θανατολάγνες αιρέσεις.

Τα κακά νέα; Ο χρόνος όλων ημών κατασπαταλήθηκε ως σήμερα σε άσκοπες συζητήσεις με το λάθος δημογραφικό. 

Τα καλά νέα; Η μακροχρόνια λεκτική σκιαμαχία χαλύβδωσε το φρόνημα και ακόνισε τη ρητορική μας τέχνη. 


«Θεώρησε τον εαυτό σου νεκρό. Έζησες τη ζωή σου. Τώρα πάρε ό,τι απέμεινε και ζήσε σωστά».

- Μάρκος Αυρήλιος





Αντιναταλιστής*: αυτός που διαφωνεί με την αναπαραγωγή και διαιώνιση της ανθρωπότητας.

Σχόλια

  1. Μπράβο συναγωνιστή για ακόμη μια φορά. ο διάλογος με έναν πολιτικό αντίπαλο που επιθυμεί της εξόντωση σου είναι κυριολεκτικά ανούσιος. δεν θα υπάρξει καμία κατανόηση, καμία συνεννόηση και και δεν θα καταλήξει πουθενά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις